nieuwe vriend/vriendin, hoe reageert hij/zij toen je vertelde over coeliakie?

[Weidelied]

Hey,

Ik heb net coeliakie en ik vraag me af of er iemand wel eens is afgewezen door nieuwe vriend/vriendin vanwege coeliakie. Of ging het juist heel positief? Vertel me je goede/slechte ervaringen.

Lidewij

[Rain]

Geen ervaring mee maar als iemand je daar op afwijst is dat een enorme %#%$ en ben je beter af zonder.. ?

[Bontelli]

Ik sluit me volledig aan bij Rain.

[Lirio]

Ik sluit me ook bij mijn voorgangers aan. Als iemand je niet accepteert zoals je bent (dus met coeliakie) ben je in mijn ogen ook veel te goed voor zo iemand. Je verdient beter!

[Harmien]

Waarom zou iemand je daar om afwijzen....
Het is wat lastig met uit eten gaan , maar voor de rest ben je een gezond persoon en kan je toch gewoon uitgaan en andere leuke dingen doen.
Je zult vast wel eens vervelende reacties krijgen van mensen, die vinden dat je je aanstelt ofzo. Maar je weet zelf heel goed hoe het zit. En als ze je niet serieus willen nemen dan heb je niks aan zo'n vriend/vriendin...

[gerda1955]

HALLO
ik heb er zelf nooit over willen beginnen hier over op het forum maar nu wil ik wel antwoorden ik ben al enkele jaren gescheiden en ben weer op zoek gegaan  naar een man maar zo dra ze van het dieet horen haken ze af maar ik geef het niet op heel vaak hoor ik met diabetes dieet kan ik leven maar zo.n dieet niet en dat vind ik erg  naar om te horen eentje wou wel met mij maar moest ik van het belachelijke dieet af ik heb hem gelijk er uit gezet
geef het niet op doe ik ook niet de ware komt heus wel
groeten gerda

[Jantiene]

ik het ook belachelijk vinden als je ze je daarvoor afwijzen.

[Rain]

Wat een stelletje kneusen ben jij tegen gekomen zeg gerda  ? Nou beter af zonder dan met zo een l*l van een vent

[Liz]

belachelijk hoor als ze je daarom afwijzen

[Weidelied]

ik wil niet alleen de afwijzingsverhalen horen. ook als mensen er wel positief op reageren betekent het een grote verandering voor je vriend/vriendin. Wanneer vertel je zoiets? In hoeverre kan je verwachten dat je partner zich aanpast?

[Jantiene]

ik wil niet alleen de afwijzingsverhalen horen. ook als mensen er wel positief op reageren betekent het een grote verandering voor je vriend/vriendin. Wanneer vertel je zoiets? In hoeverre kan je verwachten dat je partner zich aanpast?

ik ga nu voor onderzoeken naar coeliakie en mijn vriend heeft wel te kennen gegeven dat het best wel lastig zal worden voor hem als ik ook het dieet zou krijgen.
niet zo snel en spontaan uit eten , uit kijken met kussen enz enz , maar ik dnek dat je je weg er wel in zult vinden
als jij een ervaring hebt op gegdaan wil je het dan ook met ons delen ben er best nieuwgierig naar

[Harmien]

Ik zou er niet te zwaar aan tillen als ik jou was...
Dan doen anderen dat ook niet. Ik ben vorig jaar verhuisd en heb dus veel ""nieuwe mensen" leren kennen. Op een gegeven moment ga je samen een kopje koffie drinken. De eerste keer nam ik dan gewoon geen koekje.( Heb geen zin om er direct over te beginnen). Als ze dan iets anders aanbieden dan leg ik wel uit dat ik coeliakie heb.
En natuurlijk als je ergens heen gaat , en dat je wat gaat eten is het wel handig om het van te voren te vertellen.
De meeste mensen reageren een beetje , oh je mag geen koekjes. Sommigen vragen er op door en snappen dat het heel lastig is.
Als je een dagje uit gaat dan moet diegene wel rekening met je houden , dat je ergens gaat eten waar je gv kan eten. Maar diegene kan natuurlijk gewoon aan de gluten.

Mijn man vind het met boodschappen doen wel eens lastig, maar we eten warm allemaal glutenvrij ( met uitzondering van de pasta).
En hij eet gewoon brood. En hij haalt wel eens een patatje samen met de kinderen, dan eet ik gewoon wat nog in de vriezer stond.

[Lirio]

Ik doe het eigenlijk net zoals Harmien.
Ik vind het zelf wel heel belangrijk dat je partner niet alleen begrijpt wat het is, maar ook weet wat het met jou doet. En begrip heeft voor de manier hoe je ermee omgaat.
Mijn man gaat er eigenlijk heel 'normaal' mee om. Het avondeten doen we gewoon glutenvrij en ook als er iemand komt eten. Dat zeggen we er eigenlijk ook helemaal niet bij. Want het is gewoon eten. Hij eet gewoon gluten. Daar maken we verder ook geen punt van. Het is wel zo dat je partner wel meer rekening met je moet houden, maar dat went ook heel erg snel. En als het goed is heeft hij/zij het er graag voor over!

[flowerpower]

hoi,
ik wil ook een postje plaatsen hierover...
eigenlijk vind ik het heel moeilijk om het 'te zeggen'
ook al klinkt dit best'belachelijk'
als je iemand nieuw leert kennen, en je begint over jezelf te praten, is dat glutendieet eigenlijk het laatste wat ik zeg...alsof ik mij ervoor schaam..
ik ben gewoon bang dat iemand mij zou afwijzen, en het te moeilijk zou vinden om met zo iemand door het leven te gaan, er is immers keuze genoeg...
als daarbij nog eens de diabetes komt en een paar nadere medische problemen, kan ik mij voorstellen dat iemand sneller 'neen' zegt....
het leven is niet simpel met iemand die beperkt is in een paar mogelijkheden...
ik heb dan ook veel schrik om het te vertellen...Maar ik vrees dat het er toch een keertje van zal moeten komen... ook al is het natuurlijk niet iets vreselijk om te vertellen....
kunnen jullie hierin komen? of klinkt dat totaal 'onredelijk'...

[Angela2389]

Net als strid heb ik ook veel moeite met het vertellen.

De eerste maanden wilde ik het aan iedereen vertellen, maar nu wacht ik toch altijd even af met vertellen tot ik iemand wat beter ken, omdat ik niet meteen een heel gesprek wil over mijn 'intolerantie'. 

Ik heb sinds 3,5 maand een vriend uit Engeland, we hebben elkaar ontmoet na eerst negen maanden met elkaar gechat te hebben. In die negen maanden heb ik het eigenlijk nooit gehad over mijn intolerantie, omdat het totaal niet ter sprake kwam. Op de eerste date dacht ik toen wel van: shit hoe ga ik dit oplossen? En zo ook min of meer expres negatief over een restaurant gedaan, omdat ik al aan het menu zag dat dit het niet zou worden, zodat we uiteindelijk aan de patat konden. De tweede dag kwam hij bij mij thuis eten, en toen kwam het onder de maaltijd toch (via mijn moeder) ter spraken. Hij nam het goed op, lichtelijk geintresseerd. Het maakt hem geloof ik niet zoveel uit. Hij had wat moeite met het onthouden wat ik nu wel/niet mocht, maar dat is wel goed gekomen. Het enige waar ie soms nog wel is om denkt is dat hij wat water moet drinken voor het kussen, maar dat komt alleen maar lief over.

Ook een jongen waar ik het vrij direct aan vertelde, maar waar het niets mee is geworden, omdat ik meer in de engelsman zag, maakte het totaal niet uit en was alleen maar geintresseerd.

Het zal er waarschijnlijk mee te maken hebben met tegen wie je het vertelt, maar vooral de manier waarop. Je kan maar beter geen lijst opnoemen met wat je niet kan en hoe ziek je wordt (dat komt later wel!), maar meer zeggen van dat het wel mee valt. Even laten wennen aan het idee.