Auteur Topic: Ontlastingstest meet of coeliakiepatiŽnt te veel gluten eet  (gelezen 428 keer)

tine

  • Gold Member
  • Berichten: 8713
  • Geslacht: Vrouw
  • Nulglutendieet
Ontlastingstest meet of coeliakiepatiŽnt te veel gluten eet
« Gepost op: maart 29, 2020, 23:02:22 »
Bij mensen die gluten eten, komen kleine glutendeeltjes (gluten immunogene peptiden) terecht in de urine en ontlasting. Hiermee kun je nagaan of iemand met coeliakie goed glutenvrij eet, of toch per ongeluk te veel gluten binnenkrijgt. Italiaanse artsen vroegen 25 volwassen coeliakiepatiŽnten om ontlasting in te leveren in een potje. In het lab werd dit getest op glutendeeltjes. Bij 4 van de 25 coeliakiepatiŽnten zaten sporen van gluten in de ontlasting. Ze hadden dus de dagen voor de test te veel gluten op. Volgens de vragenlijst die ze invulden, aten 2 van de 4 streng glutenvrij, de andere 2 minder streng. Alle 4 hadden geen symptomen gehad de afgelopen dagen. De waarde van de tTG antistoffen in het bloed was hoger bij de groep die gluten at.

De Italiaanse onderzoekers vertrouwen meer op de ontlastingstest dan op de bloedtest die tTG antistoffen meet, schrijven ze in een tijdschrift voor maagdarmleverartsen, omdat de antistoffen lang hoog kunnen blijven, terwijl mensen toch goed glutenvrij eten.


Minerva Gastroenterol Dietol. 2020 Mar 24. doi: 10.23736/S1121-421X.20.02662-8. [Epub ahead of print]
Fecal gluten immunogenic peptides as indicators of dietary compliance in celiac patients.
Porcelli B1, Ferretti F2, Cinci F3, Biviano I4, Santini A4, Grande E5, Quagliarella F5, Terzuoli L3, Bacarelli MR2, Bizzaro N6, Vascotto M5, Marini M4.
It is important to have methods for evaluating dietary compliance in patients with celiac disease (CD). Determination of fecal gluten immunogenic peptides (GIPs) was recently proposed as a method of detecting gluten intake. The aim of this study was to evaluate whether determination of GIPs can be used as an indicator of compliance with a gluten-free diet (GFD).

METHODS:
Twenty-five persons with CD on a gluten-free diet for at least one year were enrolled in the study. Compliance with the diet was assessed by: the Biagi questionnaire, evaluation of symptoms and assay of IgA anti-tissue transglutaminase antibodies (IgA anti-tTG). GIPs were determined by iVYLISA GIP-S test (Biomedal S.L., Seville, Spain) on an automated Chorus analyzer (DIESSE Diagnostica Senese, Siena, Italia), after extraction of fecal samples by the method developed by DIESSE.

RESULTS:
Four patients tested positive for GIPs (GIP+), two of whom complied strictly with the gluten- free diet according to the Biagi questionnaire. None of the four GIP-positive patients manifested symptoms. IgA anti-tTG was significantly higher in GIP+ than in GIP- subjects.

CONCLUSIONS:
Assay of fecal GIPs identified more patients who were not complying with the diet than the Biagi questionnaire or evaluation of symptoms. The anti-tTG and GIP results agreed perfectly; however, since anti-tTG antibodies remain high for longer and are not a completely reliable marker of GFD intake, detection of fecal GIPs offers a direct, objective, quantitative assessment of exposure, even occasional, to gluten and could be used to check dietary compliance.
PMID:32218420
 
DOI:10.23736/S1121-421X.20.02662-8

Mijn zoon (20) en ik eten allebei glutenvrij. Wij zijn extreem gevoelig voor sporen van gluten (via besmetting, tarwe-derivaten en hulpstoffen). Ik ben wetenschapsredacteur voor het Glutenvrij Magazine van de NCV.